Ze lag na een lange werkweek nét te slapen toen ik gisteravond laat thuis kwam en de slaapkamer binnensloop. Ze was doodmoe, en dat is bij uitstek het moment om scherpte te verliezen. Hét moment dus voor de jaarlijkse brandveiligheidsoefening.
Brand!
Onder het luid afgaand brandalarm liet ik de eerder die avond in het geheim geïnstalleerde rookmachines en lichtinstallaties in het hele huis afgaan om een realistische situatie na te bootsen. Met dit jaar vanuit de keuken als speciaal geluids- element de nasynchronisatie van een miauwende kat die in veiligheid moesten worden gebracht. ”Brand!”’, schreeuwde ik haar toe, terwijl ik mijzelf inmiddels gekleed in een veiligheidshesje naar buiten snelde om met een stopwatch te timen hoe veel tijd ze nodig had om ongedeerd het pand te verlaten.
Laat me maar even alleen
Hoopvol wachtte ik buiten, maar het bleef angstvallig stil in de deuropening. Ze bleef binnen. In plaats van deze test serieus te nemen trok ze zuchtend de stekkers overal uit, deed de deuren op slot en dook hoofdschuddend weer in bed. Twee uur later, omstreeks 02:21 uur, lukte het me om via een kier in het badkamerraam een opening te forceren en het huis in te komen. Ik snelde me naar de slaapkamer om het pand brandmeester te verklaren en riep haar er met megafoon nog even bij voor de evaluatie. Mijn conclusie was dat ze goed startte, maar dat ze qua looprichtingen binnen het pand andere keuzes moest maken. En ik miste bij haar de absolute wil om te overleven. ”Laat me haar even alleen”, zei ze voordat ze met een opvallend gevulde weekendtas de deur achter zich sloot.
Brandmeester
Al met al een enerverende nacht maar onderstaan de streep weer een geslaagde brandveiligheidsoefening en het pand weer brandmeester. Fijn (brandveilig) weekend allemaal.