Voorjaar 2023. Mijn leven in de middelgrote stad met rapportcijfer 6,2 kabbelde lekker door. Geen hoge pieken, geen diepe dalen. De boel de boel, volledige controle. Tijd voor een ayahuasca-sessie. Tijd om mijn lot in de handen van een inheemse Indiaan te leggen, die met krachtige, hallucinogene drank vol dimethyltryptamine mijn psyche, gedrag en wereldbeeld op zijn kop zou zetten. Dus hup: bammetjes gesmeerd, vlucht geboekt en op naar de Colombiaanse Sierra Nevada-jungle. Daar, tussen muggen en mantra’s, vond ik antwoorden die mij aan het werk zette. Dat duurde twee jaar.
Drie dagen na mijn vertrek van station Oss-West bevond ik mij in de geur van wierook, met op de achtergrond sjamanenzang, in het regenwoud. Ik stond in een kring met yuppen en stedelijke dertigers. Het type dat met viltstift ludieke tekstjes als “Hup René, wij nemen de Esma’s mee” op een afgescheurde kartonnen doos schrijft en daarmee langs een marathonparcours staat. Door hun leven langs de meetlat van hun Instagram-tijdlijn te leggen, maakten de millennials zichzelf wijs dat ze muurvast zaten in het leven. Sneuvelend onder prestatiedruk. Wandelende businessmodellen voor zichzelf tot autoriteit gebombardeerde life-coaches. De “life and work balance-professional” op kantoor promoveerde “Het is oké om over twijfels te praten” al snel tot: “We forceren een probleem, vergroten het uit en starten een traject dat ik op zzp-basis uitvoer.” Een zoektocht naar me-time, balance, the inner child and selfcare leidde via een burn-out naar deze ayahuasca-ceremonie. Ik was er ook.
“Inderdaad, ik ben het, Henny Spekkenbonen, het multidisciplinaire schrijfkanon” (Es cierto, soy yo: Henny Spekkenbonen, el fenómeno literario multidisciplinario), bevestigde ik aan de groep. Geen reactie, geen herkenning, wel een verwarrende stilte. De stamoudste nam me mee naar een schemerige ruimte, waar een klein maar comfortabel bedje stond. “Doe mij ook maar antwoorden dan,” zei ik, nadat mij werd gevraagd wat mijn intenties voor deze sessie waren. Ik kruiste 42 keer “no” en een keer of 20 “sí” aan op een vragenlijst over medische randvoorwaarden. Daarna goot ik een bitter en aards smakend drankje achterover. Mijn slikreflex protesteerde nog wat, maar de keuze was gemaakt. Eerst gebeurde er een hele tijd niets. En toen…
Warmte in de borst. Een licht zoemen in mijn oren. Alsof mijn ziel de motor startte. De ruimte bewoog, een herinnering flitste voorbij. Of was dat een slang? Mijn lichaam sprak in een taal die ik vergeten was. Mijn hart opende, en ik voelde dat er druppels wijsheid op mij neerdaalden. Het waren adviezen, inzichten. De inzichten kwamen niet als suggesties, maar als heldere aanwijzingen over wat mij te doen stond in het leven. En toen een schim en een stem… en stem die zei:
“Ge hed houtrot in de kozijnen buiten, Henny. Kunde beter gauw vervange, want ands kredde ok ammel voocht in oew vloer. Agge toch bezig zet: afzuigkap tikt, scharnieren van de slaapkamerdeur zitten los en ’t muurke op de overloop kunde beter opnieuw stucen, want dees ziet er zo ok nie uit man, gek, haha.” Wel godverdomme, het was Twanbert van Iperen, dé klusspecialist van Berkel-Enschot die tot mij was neergedaald! Nou ja, daarna nog wat ditjes en datjes en wat gekanker op werkzaamheden aan de Ringbaan-Oost, en toen keerde ik langzaam terug in mijn lichaam.
“Nou, buenísimo, gracias dan maar hé!” zei ik terwijl ik opstond en de sjamaan een fooike gaf. Terug naar Santa Marta, de bewoonde wereld. Aldaar de tweede helft van Brighton – Tottenham nog ff meegepakt in een Irish pub, en eenmaal thuis maar meteen aan het klussen geslagen. En je weet hoe dat gaat met klussen: als je eenmaal bezig bent, dan stop je niet, hè? Haha. De badkamer, de keuken en de tuin maar meteen volledig gerenoveerd. Druk, druk, druk geweest dus de afgelopen 2 jaar, en daarom eigenlijk weinig tijd gehad om deze pagina nog te onderhouden.
Goed, dat ook weer opgehelderd. Nog wat gebeurd op de wereld waar ik me tegenaan kan bemoeien?